دوشنبه 29 فروردين 1390
يا رب اين عيد هميون چه مبارک عيد است
که بدين واسطه دل دست بتان بوسيدهست
گرنه آن ترک سپاهي سر غوغا دارد
پس چرا از گرهٔ زلف زره پوشيدهست
شاخي از سرو خرامندهٔ او شمشادست
عکسي از عارض رخشندهٔ او خورشيدست
نگه سير بر آن روي نکو نتوان کرد
بس که از خوي بدش چشم دلم ترسيدهست
دوش در بزم صفا تنگ دهان تو چه گفت
که از آن خاطر هر تنگدلي رنجيدهست
مطرب از گوشهٔ چشمت چه نوايي سر کرد
که به هر گوشه بسي کشته به خون غلطيدهست
تنگ شد در شکرستان دل طوطي گويا
دهن تنگ تو بر تنگ شکر خنديدهست
دل يک سلسله ديوانه به خود ميپيچد
تا که بر گردنت آن مار سيه پيچيدهست
حلقهٔ زلف تو را دست صبا نگرفتهاست
ذکر سوداي تو را گوش کسي نشنيدهست
با وجود تو نماندهاست اميدي ما را
که رخ خوب تو ديباچهٔ هر اميدست
عيد فرخندهٔ عشاق به تحقيق تويي
که سحرگه نظرت منظر سلطان ديدهست
انبساط دل آفاق ملک ناصر دين
که بساط فلک از بهر نشاطش چيدهست
آن که از بخت جوان تا به سر تخت نشست
خاک پايش ز شرف تاج سر جمشيدست
تيغ او روز وغا گردن خصم افکندهست
دست او گاه سخا مخزن زر پاشيدهست
آفتاب فلک جود فروغي شاه است
که فروغش به همه روي زمني تابيدهست
فروغي بسطامي
گفتنش لازم نبود، ديدن عکسها کافي بود که خاک عالم را بر سرمان ريزيم تا شايد شايسته آن نا کرده ها شويم. اما زمان هم گذشته بود، فرصتي هم باقي نمانده بود، يعني آنچه مانده بود، تنها اندک سرمايه اي هنگفت بود که آن هم به گا بود. حال به دويدن افتاده بودم، دويدني با نفس زدنهايي سريع و مداوم... به اين فکر مي کردم که شايد يه روزي ديگه اين پاها رو نداشته باشم شايد حتي نتونم بدوم. به اين چيزا که فکر ميکردم فاصله قدمهام بيشتر ميشد و سرعت نفسهام بيشتر ! چاره اي هم نداشتم چون ديگه انتخابمو کرده بودم. يادم نيست از نفس که افتاده بودم يا به کوچه رسيدم ولي نفسم بند اومده بود و حسابي به حس حس افتاده بودم. هوا بوي نم داشت، هوا بد جوري آدمو هوايي ميکرد. توي اون تاريکي رو نيمکت زير درخت توت، دو نفر بدن همديگه رو لمس ميکردن و من دزدکي از کنارشون عبور مي کردم، يعني لازم نبود دزدکي ببينم چون احساس ميکردم اون لحظه، کنار اونها اگه بمب هم منفجر ميشد، لب از لبشون تکون نميخورد... شايد اونا رو آسمونا بودن ولي بدون ترديد من روي زمين بودم و تماشاي اين چيزا برام نون و آب نميشد... در رو که باز کردم، اونم اينجا نبود، به چشام زل زد، گفتم: "چته؟" گفت: "تازه ميگه معتاده" گفتم: "کدوم خري ؟" گفت: "داداشش" گفتم: "حالا چرا الان ؟" گفت: "خودمم نمي دونم". گفتم: "ريدي پسر ! هنوز بچه اي به اين زودي جا زدي؟ کاش به جاي اون همه پول تلفن، پولت رو خرج تن يکي ديگه ميکردي ! اما حيف نه تو آدم ميشي و نه من!" بازم خوابم مياد! مي گفت: "اگه بميرم چي؟ اين همه آروزهام چي ميشه؟" گفتم: خوب 2 حالت که بيشتر نداره. اوليش اينه که وقتي مردي ديگه مردي و نيست شدي آرزوهاي انجام شده و نشده ات رو ميخواي با خودت کجا ببري؟ آرزو بي آرزو! تازه اگه به آرزوت هم برسي باز يه آرزوي ديگه پشت در هست که برات در ميزنه ! حالت دومش اينه که اگه بعد از مردنت خبري باشه حتماً از اين دنياي نکبتي بهتره ! حتماً بايد يه جاي باحالي باشه که کلي حوري و فرشته داره ! پس مثل بچه آدم بشين همين زندگي کوفتي تو بکن. گفت: "يعني مثل هابيل و قابيل" گفتم: "هابيل و قابيل و بيل و کلنگشون بخوره تو سرت". گفت: "مگه کلنگم داشتن". گفتم: "آره اونم گذاشته بودن واسه ماتحت گشادت! اصلا هر چي فکر مي کني و هر جور که دوست داري!" گفت: "پس..." ديگه نذاشتم حرف بزنه... گفتم: "بميري بزار بخوابم!" گفت: "يعني..." گفتم: "نه..." گفت: "چرا..." گفتم: "نه..." گفت: "آخرش چي؟..." گفتم: "من بهش فک نکردم واسه توام لازم نکرده..."
Tracy: Does this make any sense to you?
Isaac: What a creep. Could you believe her?
Tracy: - I mean, she was really…She seemed nervous.
Isaac: Nervous? She was overbearing. She was, you know, terrible! She was all cerebral.
Tracy: Where the hell does a little Radcliffe tootsie come off rating Scott Fitzgerald, - Gustav Mahler and Heinrich B?I? - Why are you getting so mad?
Isaac: Because I don’t like that pseudo-intellectual garbage.
Isaac: ”Van Goch!” Did you hear that? She said Van Goch. Like an Arab she spoke.
Isaac: One more remark about Bergman, and I’d have knocked her other contact lens out.
Tracy: - Is she Yale’s mistress? - That will never cease to mystify me.
Isaac: I mean, he’s got a wonderful wife
and he prefers to… to diddle this yo-yo.
Isaac: But he was always a sucker for those kind of women.
Isaac: The kind that would involve him in discussions of existential reality.
Isaac: They probably sit on the floor with wine and cheese, and mispronounce “allegorical” and “didacticism”.
Tracy: I get the feeling that Yale really likes her.
Isaac: Well, I don’t believe in extramarital relationships.
Isaac: I think people should mate for life like pigeons or Catholics.
Isaac: I don’t know. Maybe people weren’t meant to have one deep relationship.
Isaac: Maybe we’re meant to have a series of relationships of different lengths.
Isaac: - That’s gone out of date.
Isaac: Don’t tell me what’s gone out of date.
Isaac: You’re 17. You were brought up on drugs and television and the pill.
Isaac: I… I was World War II. I was in the trenches.
Tracy: You were eight in World War II.
Isaac: Right. I was never in the trenches.
Isaac: I was caught right in the middle.
It was a very tough position.
Manhattan
نمي شود که بهار از تو سبزتر باشد
گل از تو گلگون تر
اميد،از تو شيرين تر.
نمي شود، پاييز
-فضاي نمنا ک جنگلي اش را
برگهاي خسته زردش-
غمگين تر از نگاه تو باشد.
نمي شود، مي دانم، نمي شود آوازي
که مرد روستايي و عاشق
با صدايي صاف
در اعماق دره مي خواند
در شمال شمال
رنگين تر از صداي تو باشد.
نمي شود که بهار از تو سبزتر باشد.
و - صداي شيهه ي اسبي تنها در ارتفاع کوه
و – صداي گريه سرداب رود
- زماني که تنگه ي ون دار بن را مي سايد –
- و صداي عابر پيري که آب مي خواهد
به عمق يک سلام تو باشد.
شب هنگام
که خسته ييم از کار
که خسته ييم از روز
که خسته ييم از تکرار.
نمي شود که بهار از تو سبزتر باشد.
نمي شود که تو باشي، به مهرباني مهتاب
در آن زمان که روح دردمند ولگردم
بستري مي جويد
باليني مي خواهد
تا شايد دمي بياسايد
نمي شود که تو باشي به مهرباني مهتاب
و اين روح دردمند ولگرد
بازهم کوله را زمين نگذارد
و سر را بر زانوي مهرباني تو.
نمي شود که بهار از تو سبزتر باشد
شکوفه از تو شاداب تر
پاييز از تو غمگين تر.
نمي شود که تو باشي و شعر هم باشد
نمي شود که تو باشي، ترانه هم باشد
نمي شود که تو باشي، گلدان ياس هم باشد
نمي شود که تو باشي، بلور هم باشد
نمي شود که شب هنگام
عطر نگاه تو باشد
"محبوبه هاي شب" هم باشند.
نمي شود که تو باشي، من عاشق تو نباشم
نمي شود که تو باشي
درست همينطور که هستي
و من ،هزار بار خوبتر از اين باشم
و باز،هزار بار، عاشق تو نباشم.
نمي شود،ميدانم
نمي شود که بهار از تو سبزتر باشد...
از كتاب «يك عاشقانه آرام » - نادرابراهيمي
* آنکه مي تواند، انجام مي دهد، آنکه نمي تواند انتقاد مي کند (برنارد شاو)
* اگر در اولين قدم، موفقيت نصيب ما مي شد، سعي و عمل ديگر معني نداشت (موريس مترلينگ)
* لازم نيست گوش کنيد، فقط منتظر شويد. حتي لازم نيست منتظر شويد، فقط بياموزيد آرام و ساکن و تنها باشيد. جهان آزادانه خود را به شما پيشکش خواهد کرد تا نقاب از چهره اش برداريد انتخاب ديگري ندارد، مسرور به پاي شما در خواهد غلطيد (فرانتس کافکا)
* کسي که داراي عزمي راسخ است، جهان را مطابق ميل خويش عوض مي کند (گوته)
* بيشترين تاثير افراد خوب زماني احساس مي شود که از ميان ما رفته اند (امرسون)
* براي اداره کردن خويش، از سرت استفاده کن. براي اداره کردن ديگران از قلبت (دالايي لاما)
* تمام افکار خود را روي کاري که انجام مي دهيد متمرکز کنيد. پرتوهاي خورشيد تا متمرکز نشوند نمي سوزانند. (گراهام بل)