لبانت
به ظرافت شعر
شهواني ترين بوسه ها را به شرمي چنان مبدل مي كند
كه جاندار غار نشين از آن سود مي جويد
تا به صورت انسان درآيد
و گونه هايت
با دو شيار مّورب
كه غرور ترا هدايت مي كنند و
سرنوشت مرا
كه شب را تحمل كرده ام
بي آن كه به انتظار صبح
مسلح بوده باشم،
و بكارتي سر بلند را
از روسبيخانه هاي داد و ستد
سر به مهر باز آورده ام
هرگز كسي اين گونه فجيع به كشتن خود برنخاست
كه من به زندگي
نشستم!
و چشمانت راز آتش است
و عشقت پيروزي آدمي ست
هنگامي كه به جنگ تقدير مي شتابد
و آغوشت
اندك جائي براي زيستن
اندك جائي براي مردن
و گريز از شهر
كه با هزار انگشت
به وقاحت
پاكي آسمان را متهم مي كند
كوه با نخستين سنگ ها آغاز مي شود
و انسان با نخستين درد
در من زنداني ستمگري بود
كه به آواز زنجيرش خو نمي كرد -
من با نخستين نگاه تو آغاز شدم
توفان ها
در رقص عظيم تو
به شكوهمندي
ني لبكي مي نوازند،
و ترانه رگ هايت
آفتاب هميشه را طالع مي كند
بگذار چنان از خواب بر آيم
كه كوچه هاي شهر
حضور مرا دريابند
دستانت آشتي است
و دوستاني كه ياري مي دهند
تا دشمني
از ياد برده شود
پيشانيت آيينه اي بلند است
تابناك و بلند،
كه خواهران هفتگانه در آن مي نگرند
تا به زيبايي خويش دست يابند
دو پرنده بي طاقت در سينه ات آوازمي خوانند
تابستان از كدامين راه فرا خواهد رسيد
تا عطش
آب ها را گوارا تر كند؟
تا در آيينه پديدار آئي
عمري دراز در آن نگريستم
من بركه ها ودريا ها را گريستم
اي پري وار درقالب آدمي
كه پيكرت جز در خلواره ناراستي نمي سوزد!
حضور بهشتي است
كه گريز از جهنم را
توجيه مي كند،
دريائي كه مرا در خود غرق مي كند
تا از همه گناهان ودروغ
شسته شوم
وسپيده دم با دستهايت بيدارمي شود


آيدا در آينه – احمد شاملو – بهمن 1342

شاگردي از استادش پرسيد:
عشق چست؟
استاد در جواب گفت:
به گندمزار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور، اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني.
شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت. استاد پرسيد:
چه آوردي؟
و شاگرد با حسرت جواب داد:
هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم.
استاد گفت: عشق يعني همين !
شاگرد پرسيد:
پس ازدواج چيست؟
استاد به سخن آمد كه :
به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي
شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت. استاد پرسيد :
كه شاگرد را چه شد؟
و او در جواب گفت:
به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم.
استاد باز گفت:
ازدواج هم يعني همين!

از ارسالي هاي دوستان



عكس از شاهين


ابر آمد و باز بر سر سبزه گريست      بی باده ارغوان نمی بايد زيست
اين سبزه که امروز تماشاگه ماست      تا سبزه خاک ما تماشاگه کيست
خيام

با شروع جام جهاني ناخوآگاه كانون همه توجهات به اونجا رفته حتي سياسيون و حتي اونايي كه هيچي نميفهمن، خرداد ماه همواره شروع و آغاز يه موج دانشجويي و تب و تابي كه خاموشي آن عدم اوست، اما يه مستطيل سبز، 22 نفر بازيكن يه طرف و كل دنيا يه طرف كافيه كه حتي از فجايعي كه ممكنه رخ بده چشم پوشي بشه و همه چي به راحتي به فراموشي سپرده بشه، اين روزها حتي خرخونا هم درسشون نمياد، 32 تيم و 64 بازي در 30 روز و دوباره 4 سال ديگه، خوبه وقتي كه خودمونم يه 23 نفر نماينده براي 68 ميليون ايراني داريم به خيلي چيزا واقع بين باشيم، خيلي از حقايق رو به دور از هيجانات كاذب بايد قبول كرد و "مزد آن گرفت كه جان برادر كار كرد" ...
اين فرجه هاي امتحاني مرده ترين روزهاي دانشگاهه، نه بويي و نه سروصدايي و نه اعتصاب و شلوغي، سالن مطالعه تنها جاييه كه ميشه هركسي رو پيدا كرد حتي اگه خواب باشه يا مشغول مسج بازي با دوست جديدش باشه يا احيانا مشغول تندتند كپي زدن گزارش كار يكي از آزمايشگاه ها و تمرينات درسي...

تقديم با عشق فراوان به اساتيد گرامي :

يک چند به کودکي به استاد شديم
يک چند به استادي خود شاد شديم
پايان سخن شنو که ما را چه رسيد
از خاک در آمديم و بر باد شديم
خيام

بگرديد ، بگرديد ، دراين خانه بگرديد
دراين خانه غريبند ، غريبانه بگرديد
يكي مرغ چمن بود كه جفت دل من بود
جهان لانه او نيست پي لانه بگرديد
يكي ساقي مست است پس پرده نشسته ست
قدح پيش فرستاد كه مستانه بگرديد
يكي لذت مستي ست ، نهان زير لب كيست ؟
ازين دست بدان دست چو پيمانه بگرديد
يكي مرغ غريب است كه باغ دل من خورد
به دامش نتوان يافت ، پي دانه بگرديد
نسيم نفس دوست به من خورد و چه خوشبوست
همين جاست ، همين جاست ، همه خانه بگرديد
نوايي نشنيده ست كه از خويش رميده ست
به غوغاش مخوانيد ، خموشانه بگرديد
سرشكي كه بر آن خاك فشانديم بن تاك
در اين جوش شراب است ، به خمخانه بگرديد
چه شيرين و چه خوشبوست ، كجا خوابگه اوست ؟
پي آن گل پر نوش چو پروانه بگرديد
بر آن عقل بخنديد كه عشقش نپسنديد
در اين حلقه ي زنجير چو ديوانه بگرديد
درين كنج غم آباد نشانش نتوان ديد
اگر طالب گنجيد به ويرانه بگرديد
كليد در اميد اگر هست شماييد
درين قفل كهن سنگ چو دندانه بگرديد
رخ از سايه نهفته ست ، به افسون كه خفته ست ؟
به خوابش نتوان ديد ، به افسانه بگرديد
تن او به تنم خورد ، مرا برد ، مرا برد
گرم باز نياورد ، به شكرانه بگرديد


ه.ا.س (هوشنگ ابتهاج)




" انسان دو مشكل بزرگ دارد: اول از كجا بايد شروع كند، و دوم: كجا بايد توقف كند."
" اگر كسي بتواند بي قيد و شرط محبوبش را دوست بدارد، دارد عشق به خدا را نشان ميدهد. اگر عشق به خدا را تجلي بدهد، هم نوعش را هم دوست ميدارد. اگر هم نوعش را دوست بدارد، خودش را هم دوست ميدارد. اگر خودش را دوست بدارد، همه چيز برميگرددسرجاي خودش، تاريخ عوض ميشود."
پائولو كوئليو