عيد آمد و ما خانه ي خود را نتكانديم
گردي نسترديم و غباري نستانديم
ديديم كه در كسوت بخت آمده نوروز
از بيدلي آن را زدر خانه برآنديم
هر جا گذري غلغله ي شادي و شور است
ما آتش اندوه به آبي ننشانديم
آفاق پر از پيك و پيام است، ولي ما
پيكي ندوانديم و پيامي نرسانديم
احباب كهن را نه يكي نامه بداديم
و اصحاب جوان را نه يكي بوسه ستانديم
من دانم و غمگين دلت، اي خسته كبوتر
سالي سپري گشت و ترا ما نپرانديم
صد قافله رفتند و به مقصود رسيدند
ما اين خرك لنگ زجويي نجهانديم
ماننده افسونزدگان، ره به حقيقت
بستيم و جز افسانه ي بيهوده نخوانديم
از نه خم گردون بگذشتند حريفان
مسكين من و دل در خم يك زاويه مانديم
طوفان بتكاند مگر "اميد" كه صد بار
عيد آمد و ما خانه خود را نتكانديم
مهدي اخوان ثالث ، اسفند 1343

بهار بيست و دوم هم طي شد، عيدي كه 80 درصدش پاي كامپيوتر با يه پروژه VB و اينترنت كه طبق معمول وبلاگ و وبگردي و فضولي و آمارگيري توي اوركات و گزگ معدوم و اينترنتي شبانه و روزانه از نوع مريض و آلوده با درد فيلتر و ميكروب پروكسي و بقيشم با فيلم سينمايي هاي قيچي شده نصف شباي سيما به پايان رسيد.
امسال عيد خيلي رنگ و بو نداشت، هرسال چهارشنبه سوريا به هنگامه خطير(به قول فرزاد مشيري) آتش و آتيش بازي و شلوغ كارياي دسته جمعي برگزار ميشد، اما امسال خرابي كنكور، حس و حال و روحيه و همه چيو ازمون گرفته بود حتي از هيچکس و ... اين بود كه مونده بوديم خونه.
از توي كمد يه پيراهن نو در ميارم، همين جوري كه از توي پلاستيكش، بازش ميكنيم ياد 12 اسفند، روز كنكور ارشد ميفتم، سپي صدا ميزنه : "پسر زود باش..."، با حوصله هميشگي خودم ادامه ميدم، سوزنهاي پيراهن نو رو يكي يكي جدا ميكنم، يادم ميفته اون روز كنكورهم يه پيراهن نو از تو كمد آوردم و اين جوري با حوصله بازش ميكردم، اون روز خيلي اميدوار بودم، به همه ميگفتم كه امروز عروسيه منه و قراره نتيجه زحمتامو امروز توي كنكور بگيرم...
يواش يواش گلوم داغ ميشه، پلكام بدجوري سنگين شدن، ولي اينا نبايد امشب ببارن، چون بقيه هم ناراحت ميشن...
بالاخره آماده ميشم ميرم توي حياط يه كم قدم بزنم شايد فراموشش كنم. ولي انگار آسمون هم واسم داره!!! اون آسمون پرستاره هم به من بد نيگا ميكنه، فقط دستامو ميزارم جلو صورتمو چشامو ميبندم....
سپي صدا ميزنه : "پسر چيكار ميكني؟ بيا بريم..."
...

اينجا دلي به جرم تپيدن اسير شد
پروانه اي به جرم پريدن اسير شد
در خانه اي كه حرف مرا كس نميشنيد
يك قاصدك به جرم شنيدن اسير شد
حتي ته همه بن بست هاي شهر
بيجاره باد كه به جرم وزيدن اسير شد
در كوچه هاي كرم زده ي شهر بي كسي
يك سيب كال به جرم رسيدن اسير شد
در شهر ما هميشه كسوف است آسمان
افسوس شب به جرم نديدن اسير شد
آنجا غمي به حكم سياهي رها شده
اينجا دلي به جرم تپيدن اسير شد
امير سنجري

عيد پارسال با 3 تا از دايي هام و خانواده ها رفته بوديم طرف اهواز و اصفهان و كلي دسته جمعي خوش گذشت، ولي امسال از مسافرتم خبري نبود، فقط يه 2 روزي با يكي از داييهام و خانواده ها رفتيم تا كاشان و اومديم، همان جا كه در آن جا روزگار بد نيست، همان جا كه در خود دوستاني بهتر از آب روان دارد...(اهل كاشانم)
اونجا كه اينقده گرمه كه اگه از اینجا با ماشين بخاري روشن بري، رسيدي اونجا بايد همون روز توي كاشان توي ماشين كولرو روشن كني!
توي اين سفر، يه چيزيو خيلي خوب فهميدم و اونم اينكه ما توي عصري زندگي ميكنيم كه حتي اگه قرنها از تمدن و فرهنگ ما گذشته باشه، بازم خرافات يه پله بالاتر از فرهنگ و شعور قرار داره.

از 14 فروردين دانشگاها باز شدن ولي اكثر بچه ها نيومده بودن و كلاسا مثل هميشه تق و لق بود و حتي همين بس كه بروبچه هاي مكانيكي بگن : "كلاس حاجي مكانيك هم تشكيل نشد..." ولي گروه كامپيوتر و مخصوصا ورودي 81 هيچ حساب و كتابي كه نداره، چون سه شنبه با 5-6 نفر كلاس IR تشكيل شد. آزمايشگاه سيستم عامل و پايگاه داده هم در نوع خودش بي نظيره، فكرشو بكنين استادي كه فرقي براي Class Diagram و ERD قائل نيست و تازه به ERD بگه اين ديگه چيه؟ و به واسه خودش يه Notation درست كنه و بگه اين ماله Oracle ؟؟؟ ديگه چه جور آزمايشگاه پايگاهي ميشه؟ اون وقت نه به اخلاق سخت گيري و نه به شلگيريياش!!!! خدا آخر و عاقبتمونو به خير كنه...
آزمايشگاه سيستم عامل هم به نصب لينوكس و اينترنت بازي دسته جمعي پسرا گوشه آزمايشگاه گذشت.

هنر معماري ايرانيان، چيزي كه قبلا داشتيم و اين روزها فقط به آن ميباليم، افسوس كه اين هنر مدتهاست به خاك خفته ...


ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزيد
وجه می می‌خواهم و مطرب که می‌گويد رسيد
شاهدان در جلوه و من شرمسار کيسه‌ام
بار عشق و مفلسی صعب است می‌بايد کشيد
قحط جود است آبروی خود نمی‌بايد فروخت
باده و گل از بهای خرقه می‌بايد خريد
گوييا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش
من همی‌کردم دعا و صبح صادق می‌دميد
با لبی و صد هزاران خنده آمد گل به باغ
از کريمی گوييا در گوشه‌ای بويی شنيد
دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک
جامه‌ای در نيک نامی نيز می‌بايد دريد
اين لطايف کز لب لعل تو من گفتم که گفت
وين تطاول کز سر زلف تو من ديدم که ديد
عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق
گوشه گيران را ز آسايش طمع بايد بريد
تير عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد
اين قدر دانم که از شعر ترش خون می‌چکيد

در اين تاريكي از هر گوشه و كناري ناله و فريادي به گوش ميرسد، اما آنان كه بايد بشنوند گوششان آنقدر سنگين شده كه چيزي جز موسيقي خودشان نمي شنوند، آن قلم به دستاني كه بايد بنويسند، جوهر قلمشان خشك شده و آناني كه بايد اراده كنند و بايستند، مدتهاست كه در سرماي شب يخ زده اند، خيزشي در كار نيست...
در روزگاري زندگي ميكنيم كه جز خورشيد و آسمان به چيزي نمي بايد افتخار كنيم و به آتش، كه مي سوزاند و تاريكي دردهايمان را مي سوزاند و روشن مي كند، اين روزها آنقدر رفته ايم و آمده ايم كه ذهن ما را جز كليشه اي نميپايد، اما امروز پنجره هاي باز شده اي ديده مي شوند كه تا ديروز قفلشان مي آزاردمان و درهايي كه بسته شده اند گوييا باز مي شوند...
به دنبال ترانه اي هستم تا از آن سرودي بسازم و آوازي سر دهم، اما اين ساز شكسته زا ديگر تواني از نوا نيست...

دل آدما به اندازه حرفاشون بزرگ نيست،
اما اگه حرفاشون از دل باشه ميتونه بزرگترين آدما رو بسازه!