چهارشنبه 3 اسفند 1384

---

مرگ پايان كبوتر نيست

.......
.......
بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم
ديده ام گاهي در تب، ماه مي آيد پايين،
مي رسد دست به سقف ملكوت
ديده ام، سهره بهتر مي خواند
گاه زخمي كه به پا داشته ام
زيرو بم هاي زمين را به من آموخته است
گاه در بستر بيماري من، حجم گل چند برابر شده است
وفزون تر شده است، قطر نارنج، شعاع فانوس
و نترسيم از مرگ
مرگ پايان كبوتر نيست
مرگ وارونه يك زنجره نيست
مرگ در ذهن اقاقي جاري است
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد
مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد
مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان
مرگ در حنجره سرخ-گلو مي خواند
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است
مرگ گاهي ريحان مي چيند
مرگ گاهي ودكا مي نوشد
گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد
و همه مي دانيم
ريه هاي لذت، پراكسيژن مرگ است


در نبنديم به روي سخن زنده تقدير كه از پشت چپرهاي صدا مي شنويم


پرده را برداريم:
بگذاريم كه احساس هوايي بخورد
بگذاريم بلوغ، زير هر بوته كه مي خواهد بيتوته كند
بگداريم غريزه پي بازي برود
كفش ها را بكند، و به دنبال فصول از سرگل ها بپرد
بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند
چيز بنويسد
به خيابان برود


ساده باشيم
ساده باشيم چه در باجه يك بانك چه در زير درخت


كار ما نيست شناسايي "راز" گل سرخ،
كار ما شايد اين است
كه در افسون گل سرخ شناور باشيم
پشت دانايي اردو بزنيم
دست در جذبه يك برگ بشوييم و سر خوان برويم
صبح ها وقتي خورشيد، در مي آيد متولد بشويم
هيجان ها را پرواز دهيم
روي ادراك فضا، رنگ، صدا، پنجره گل نم بزنيم
آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي "هستي"
ريه را از ابديت پروخالي بكنيم
بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم
نام را باز ستانيم از ابر
از چنار، از پشه، از تابستان
روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم
در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم


كار ما شايد اين است
كه ميان گل نيلوفر و قرن
پي آواز حقيقت بدويم


سهراب سپهري – كاشان – قريه چنار – تابستان 1343

مامانش بدجوري خوابيده، قرار نيست ديگه بيدار بشه، دختر بچه 4-5 ساله اي كه به يك باره واژه نيستي در ذهن كوچك او بايد حك شود، او مادرش را ديگر نخواهد ديد، كودك گريه مي كند و جيغ مي كشد و بر پيكر خفته مادر مي كوبد و مادرش را مي خواند: "مامني حف بزن...تولوخدا بيدال شو... ببين املوز بهم جايزه دادن... مامني به خدا ديگه دخمل هوبي ميشم...بابا سعيد مامني چلا بيدال نميشه.... تولوخدا پاشو... "
مادر كودك، زن سعيد پسرداييه، مادري كه 22 بهار را بيشتر نديده و در انتظار بيست و سومي ماند، ميانبري به اسم سكته قلبي براي رفتن به نيستيها... و اكنون او در بين ما نيست، و شايد اين قانون روزگار ماست كه مادر مادربزرگ او 2-3 بار سكته كند و آخ نگويد و او به همين سادگي سعيد و سارينا رو تنها بذاره!!!!
كودكي كه از امروز فقط واژه مادر را در ذهن دارد ديگر هيچ!!! كودكي كه از فردا لقب يتيم به او خواهند داد!!! كودكي كه مهربانيها و محبت مادرانه حس نخواهد كرد و ...

بياباني ميخواهم از سكوت، تا ناگفته هايم را برايش فرياد بزنم.
دلتنگي هايم را برايش بگويم، تا سرابي شوند در كوير وجودش،
و آرزوهايم را بر نور وجودش نمايان سازم، تا خورشيدي شود بر ظلمت حقيقت.
بياباني مي خواهم بي رنگ، تا مرگ رنگ را با پاييز دلم نظاره كند و من با قطره هاي اشكم سيرابش سازم و سبزي دوباره به ضميرش هديه كنم.
و نفس هاي خسته ام را بر لحظه هاي بي كسي اش بكشم، تا ثانيه هاي انتظار را با تنهايي اش لمس كند و احساس را بر شبهايش جاري مي سازم تا مهتاب را عاشقانه تر بر پيكر خاموش خود پذيرا باشد. بياباني مي خواهم تا عشق را برايش معنا كنم ...................

برگرفته از وبلاگ تقصير دلم نيست نگاهت زيباست
وقت كردين يه سرم بزنين اينجا

ولنتاين هفته گذشته بود، من كه تا قبل از اينكه وارد دانشگاه بشم، اصلا نميدونستم ولنتاين چيه ؟؟؟ اولين بار همون روزاي ترم اول بود كه ساسان يه حرف دهن پركن (14 فوريه روز ولنتاين) زد، امير و علي هم در ادامه حرفاش اظهارنظر كردن...منم فقط تماشا ميكردم و گش ميدادم،... تا اينكه يواش يواش ساسان و امير مارو به قول خودشون از جواديت بيرون آوردن و يه چيزايي يادمون دادن... توي پستهاي سالهاي گذشته (82 و 83) وبلاگ يه چيزايي گذاشتم ولي توي اين 4 سالي كه از دانشگاه گذشت يه حسرتي به دل ما موند و همچنان اندرخم يك كوچه بن بست...
و حالا بعد از 4 سال، ساسان از عشق سيما نتونست درساشو تموم كنه! و سيما اونو با خودش برد به كانادا، علي هم كه ترم قبلشو حذف ترم كرده بود، سارا براي علي يه لب تاپ و پرايد خريده... تازه شنيدم فربد هم بعد از 4 سال پزكشي خوندن رو ول كرد و با مونا رفتن آلمان... حسن خالي بند هم بالاخره با رضوانه نامزد شدن و ....

تا كه بوديم نبوديم كسي
كشت ما را غم بي هم نفسي
تا كه رفتيم همه يار شدند
خفته ايم و همه بيدار شدند
قدر آيينه بدانيم تا هست
نه در آن وقت كه اقبال شكست



8 روز ديگه مونده تا كنكور كارشناسي ارشد، دعا يادتون نره !!!!

---

نوشته ي ديگري از يه گردن زخمي در تاريخ چهارشنبه 3 اسفند 1384

---

هر گونه استفاده از مطالب اين وبلاگ براساس قوانين وجدان بشري بنا شده است.