من که از آتش دل چون خم می در جوشم
مهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم
قصد جان است طمع در لب جانان کردن
تو مرا بين که در اين کار به جان می‌کوشم
من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم
هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم
حاش لله که نيم معتقد طاعت خويش
اين قدر هست که گه گه قدحی می نوشم
هست اميدم که عليرغم عدو روز جزا
فيض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم
پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت
نا خلف باشم اگر به جويي نفروشم
خرقه پوشی من از غايت دين داری نيست
پرده‌ای بر سر صد عيب نهان می‌پوشم
من که خواهم که ننوشم بجز از راوق خم
چه کنم گر سخن پير مغان ننيوشم
گر از اين دست زند مطرب مجلس ره عشق
شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

يكشنبه قرار بود از طرف انجمن اسلامي يه كنسرت پاپ بزرگي برگزار بشه ! خبرشو هيچکس داده بود و قرار بود مثل كنسرت 3 سال پيش بريم (اون سال برگشتي بعد از كنسرت، مهدي با گوله برف زده بود به چشم يه دختره و جيم شده بود ... مابقي ماجرا بماند كه خودش شاكي ميشه!!!!) ، هيچي ديگه به دلمون صابون زده بوديم كه بعد از مدتها با بچه ها دور هم جمع مي شيم و مثلا يه تفريحي توي فاصله درسي بيفته ... اما چه ميدونستيم كه مديراني در اين جامعه رندگي مي كنند كه اين موضوع رو حرام ميدونن و نميخوان يه وقت خداي ناكرده گناهي توي دنياي خداي اتفاق بيفته !!! ولي ما پر روتر از اين حرفاييم كه اين قضيه بخواد ما رو برنجونه و ناراحت كنه ، هيچي تصميم به سينما و فيلم كافه ترانزيت ، اثري كه ميشد از وسطات بوي فيلم واكنش پنجم رو هم حس كرد، اينجا زني به اسم ريحانه كه با مرگ شوهرش ، برادر شوهرش (دقيقا مثل حاجي توي واكنش پنجم كه پدر شوهره ) راضي به تعطيلي، كارگري، ازدواج با اون هست ولي يه چيزي (كه اين جور مردا بهش ميگن غيرت) و حرف مردم و راننده ها و مردم و كوته فكري جامعه باعث ميشه دست به چه كارايي بزنه و خيلي چيزا رو از اون بگيره .... توي سينما يه اتفاق جالبم افتاد : طبق معمول كه ما بالا قسمت مجردا بوديم، اما وسطاش يه دختر و پسر در حال لاوتركوني اومدن تو ، به قول مجيد حتما بايد از اين بچه ورودي هاي 84 باشن.... اما بعد از مدتها با امير و مجيد به ياد گذشته هاي نزديك و دور ، مجيد كه گفت چند وقته كه ما با هم بيرون نرفتيم ، زير لب گفتيم كه يه سال شده ولي كسي اينو بلند نگفت، از اين كه بگذريم يواش يواش جمعهاي دوستانه اي كه داريم و داشتيم داره كمرنگ ميشه ، واسه بچه ها بالاخره يه چيزاي جديدي شايد داره جايگزين ميشه كه يا كاره ، يا پوله، يا دختره، يا پسره، يا درسه، يا ... يا صد جور گرفتاري ديگه، شايدم سنامون داره ميره بالا !!!!

پدر دخترک پنج ساله اش را تشر زده بود که چرا کاغذ کادويی طلايی گران قيمتش را خراب کرده. مخارجش زياد بود و هزينه های زندگی کلافه اش می کرد. اما وقتی که دخترک جعبه کادو پيچ شده را به او داد از رفتار تندش پشيمان شد. جعبه را باز کرد اما وقتی چيزی درون آن نيافت با عصبانيت گفت ، هنوز نمی دانی وقتی هديه ای به کسی ميدهی انتظار دارد که چيزی درون آن باشد
اشک در چشمان دخترک حلقه زد و با بغض گفت : اما پدر جعبه که خالی نيست پر از بوسه های من است.
" دايانا استيونسون"

پيش توضيح : " قسمت اولشو مجبور شدم حذف كنم از همين جا مينويسم " : ... هميشه كه يه جا ميرم سفر برگشتنيش يه جورايي ماه از پنجره اتوبوس مياد سراغم ، اين دفه هم همين طور ،خيلي وقت بود كه ماهو (ماه رو) نديده بودم ، ماه تنها كسيه كه خيلي چيزا رو ديده از خيلي چيزا خبر داره ، ماه يادآور چه شباي تيره و تار و روشني كه هست و نيست !!! ، با ماه خيلي درددل كرديم، اونم خيلي دلش پر بود و برام خيلي قصه تعريف كرد ، از خاطره ها و گذشته ها و پيش آمدها و اشتباهات، من كه همه دست نوشته ها و شعرا و خاطراتمو از بين برده بودم ولي يه چيزاي تو ذهنم مونده كه خيلي دوست دارم يه روز يه پاكني گير بيارم كه اونا رو هم پاك كنم ولي ماه نانوشته اي خواندني و موندگاره، از طرفي mp3 ها هم كه صداش توي گوشم بود ديگه رسيده بود به آلبوم دكلمه هاي "يا تو يا هيچ كس" و "به خاطر تولد" مريم حيدر زاده ، هيچي ديگه دوتاييشون دست به دست هم داده بودن كه ديگه حسابي اون شب اشك منو دربيارن، اما دريغ از حتي يه قطره!!! ، اما اين دل ديگه مثل قديما نبود، شايد شده يه تيكه سنگي كه نه احساس و نه لطافتي داره ... لحظاتي بغضي ميومد و ميرفت ولي اصلا خبري از شكستن اون نبود، يه وقتي فاصله بين ميهماني اشكها بر روي گونه هام فقط 1-2 روز بود اما الان مدتهاست كه اين اشكا به ميهماني گونه هام نرفته...

دوستان‌ شرح‌ پريشاني‌ من‌ گوش‌ كنيد
داستان‌ غم‌ پنهاني‌ من‌ گوش‌ كنيد
قصه‌ بي‌ سرو ساماني‌ من‌ گوش‌ كنيد
گفتگوي‌ من‌ و حيراني‌ من‌ گوش‌ كنيد
شرح‌ اين‌ قصه‌ جانسوز نهفتن‌ تا كي‌ ؟
سوختم‌، سوختم‌ اين‌ راز نگفتن‌ تا كي ؟
روزگاري‌ من‌ و دل (او)‌ ساكن‌ كوئي‌ بوديم‌
ساكن‌ كوي‌ بت‌ عربده‌جوئي‌ بوديم‌
دين‌ و دل‌ (عقل و دين) باخته‌ ديوانه‌ روئي‌ بوديم‌
بسته‌ سلسله‌ سلسله‌ موئي‌ بوديم‌
كس‌ در آن‌ سلسله‌ غير از من‌ و دل‌ بند نبود
يك‌ گرفتار از اين‌ جمله‌ كه‌ هستند نبود
نرگس‌ غمزه‌زنش‌ اين‌ همه‌ بيمار نداشت‌
سنبل‌ پرشكنش‌ هيچ‌ گرفتار نداشت‌
اين‌ همه‌ مشتري‌ و گرمي‌ بازار نداشت‌
يوسفي‌ بود ولي‌ هيچ‌ خريدار نداشت‌
اول‌ آن‌ كس‌ كه‌ خريدار شدش‌ من‌ بودم‌
باعث‌ گرمي‌ بازار شدش‌ من‌ بودم‌
عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او
داد رسوايي من شهرت زيبايي او
بسكه دادم همه جا شرح دلارايي او
شهر پر گشت ز غوغاي تماشايي او
اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
كي سر برگ من بي سروسامان دارد
چاره اينست و ندارم به از اين راي دگر
كه دهم جاي دگر دل به دل آراي دگر
چشم خود فرش كنم زير كف پاي دگر
بر كف پاي دگر بوسه زنم جاي دگر
بعد از اين راي من اينست و همين خواهد بود
من بر اين هستم و البته چنين خواهد بود
پيش او يار نو و يار كهن هردو يكي ست
حرمت مدعي و حرمت من هردو يكي سي
قول زاغ و غزل مرغ چمن هردو يكي ست
نغمه بلبل و غوغاي زغن هر دو يكي ست
اين ندانسته كه قدر همه يكسان نبود
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود
چون چنين است پي كار دگر باشم به
چند روزي پي دلدار دگر باشم به
عندليب گل رخسار دگر باشم به
مرغ خوش نغمه گلزار دگر باشم به
نوگلي كو كه شوم بلبل دستان سازش
سازم از تازه جوانان چمن ممتازش
آن كه بر جانم از او دم به دم آزاري هست
ميتوان يافت كه بر دل ز منش ياري هست
از من و بندگي من اگر اشعاري هست
بفروشد كه به هر گوشه خريداري هست
به وفاداري من نيست در اين شهر كسي
بنده اي همچو مرا هست خريدار بسي
مدتي در ره عشق تو دويديم بس است
راه صد باديه درد بريديم بس است
قدم از راه طلب باز كشيديم بس است
اول و آخر اين مرحله ديديم بس است
بعد از اين ما و سر كوي دل آراي دگر
با غزالي به غزلخواني و غوغاي دگر
تو مپندار كه مهر از دل محزون نرود
آتش عشق به جان افتد و بيرون نرود
وين محبت به صد افسانه و افسون نرود
چه گمان غلط است اين برود چون نرود
چند كس از تو و ياران تو آزرده شود
دوزخ از سردي اين طايفه افسرده شود
اي پسر چند به كام دگرانت بينم
سرخوش و مست ز جام دگرانت بينم
مايه عيش مدام دگرانت بينم
ساقي مجلس عام دگرانت بينم
تو چه داني كه شدي يار چه بي باكي چند
چه هوسها كه ندارند هوسناكي چند
يار اين طايفه خانه برانداز مباش
از تو حيف است به اين طايفه دمساز مباش
ميشوي شهره به اين فرقه هم آواز مباش
غافل از لعب حريفان دغل باز مباش
به كه مشغول به اين شغل نسازي خود را
اين نه كاري ست مبادا كه ببازي خود را
در كمين تو بسي عيب شماران هستند
سينه پر درد ز تو كينه گذاران هستند
داغ بر سينه ز تو سينه فكاران هستند
غرض اينست كه در قصد تو ياران هستند
باش مردانه كه ناگاه قفايي نخوري
واقف كشتي خود باش كه پايي نخوري
گرچه‌ از خاطر وحشي‌ هوس‌ روي‌ تو رفت
وز دلش‌ آرزوي‌ قامت‌ دلجوي‌ تو رفت‌
شد دل‌ آزرده‌ و آزرده‌ دل‌ از كوي‌ تو رفت‌
با دل‌ پرگله‌ از ناخوشي‌ روي‌ تو رفت‌
حاش لله كه‌ وفاي‌ تو فراموش‌ كند
سخن‌ مصلحت‌ آميز كسان‌ گوش‌ كند
وحشي بافقي



جاده تاريك دره همدان - زمستان 1383